گفتم که اسیر خنده هاتم چه کنم ؟

فریاد کشید از کنارم بگذر ...

بگذشتم و سالهاست هر لحظه به یادش هستم

دیوانه طرز خنده هایش هستم ...

تو رفتی و به یادت گریه کردم

به یاد خنده هایت گریه کردم

ندارم تکیه گاهی بی تو هرگز

به یاد شانه هایت گریه کردم

دل من شیشه ایه سنگتو بنداز عزیزم

نزار التماس کنم نزار برات اشک بریزم

دل من کاغذیه از عشق و شادی بنویس

نزار بارون بباره غم بکنه کاغذو خیس

دلمو دزدیدی دیگه دلی نیست توی دلم

دزدکم بدون تو پوچ و تهی و باطـــــلم

سالها پیش از این

در بهاری زیبا در غروبی غمگین در سکوتی سنگین

ما به هم بر خوردیم

تو برای دل من آن غروب غمگین آن سکوت سنگین

من برای دل تو آن بهار زیبا

تو هزاران فتنه در نگاهت خفته

من به دنبال نگاهت به بلا افتاده

روزها از پی هم

تو جدا از غم از گذرگاه زمان می گذری

تو سراپا شادی غرق در نغمه این آزادی فارغ از سلسله بند نگاهت بودی

دل بیچاره من , در بهاری زیبا , در غروبی غمگین , در سکوتی سنگین

بی خبر گشت اسیر

من در اندیشه ان فصل بهار در زمستانی سرد

 با دلی رفته ز دست زیر لب می گویم

کاش می شد به تو گفت :

تو تنها نفس شعر من , تو تنها امید دل نا امید من

کاش می شد به تو گفت :

 تو بمان , دور مشو از بر من , تو بمان تا نمیرد دل من.

حیف می دانم من

تو همانگونه که بود آمدنت

در بهاری زیبا , در غروبی غمگین , در سکوتی سنگین

دل مجنون مرا زیر پا می نهی و می گذری

برای آخرین بار
دست هایم را به سوی تو دراز می کنم
ولی
حسرت لمس دست هایت
به دل انگشتانم می ماند ...
گویی قرار نیست
نقطه تقاطعی داشته باشیم
مثل دو خط موازی !

فقط يك گام ديگر مانده تا پاي بلند دار

از برای خود مرده ام و از برای تو زنده ام. نام و نشانم را از کف داده ام و حضورم تنها به خاطر توست. آموخته هایم را از یاد برده ام. و با شناخت تو دانشمند گشته ام. تمام توانم را از دست داده ام و از نیروی تو توانمند شده ام.

 نمی دانم امروز چندم جهنم است
نعشِ دوازده ستاره بر دوش دارم
سیر از گرسنگی ام
و هی به تو می اندیشم
هنوز رد پاهایت را به سینه قاب کرده ام
شب ها دلتنگی هایم را خواب می بینم
امروز " حوصله ام ابری ست "
خدا کند که ببارم ...

خدا حافظ , عزيز جان
تو را هم ميدهم از دست
نگو اين گفتن و رفتن
به چشم خيس من ساده است
خدا حافظ تو اي رويا
که ديگر دادمت از کف
منم ياسي که وا مانده
تو گوئي آخر جاده است
تو باور کن نگاهم را
که بعد رفتنت تر شد
نمي داني که شبهايم
چگونه بعد تو سر شد
تو را در عمق دستانم
تمنا کردم اما آه ه ه
تو را از دست من دزديد
دروغ يک حزام راه
تو را من در تن عمرم
سيه روزانه مي پوشم
براي بردنت از ياد
تمام عمر مي کوشم
خدا حافظ........

بین این دو راهـی ســرد کاش دلت سـاده نبازه

آخـه قلب عاشق من واســـه تو پــره نـــیازه

بغض ایـن نفس تو سینه همه بستــه به نگــات

من و دل هر دو خـرابیــم عاشق چشــم سیاهت

تو تو سرزمیـــن سرمـا می کشــی درد جـدایی

غافلـم از اینکه اونجا تو دلـت داری خـــدایـــی

من تموم رندگیت تو، من دلم مــــرده حرفـــات

آخه این فاصـــله تا کی میشــینه به پای دردات

خودتو اشک دو چشـــمت من و این فاصــله من

کاش میشد فقط میدیدی چی گذشت توی دل مـن

شــهره شــهر چشـــامی عاشق یه عشق خامی

بی تو من نفــس ندارم بگو همیشه تو باهــامی

هر چی از تو من کشیدم حقـــمه حرفی نـــدارم

آخه جـــز تو توی دنیا دیگـــه هیچکسی ندارم

دلمـــو بــخوای میارم زیر پـــای تو میــذارم

دست من نیست چه کنم من، عاشقونه تو رو دارم

این دفعه امــون بده تا رد بـــشم از دل ســرما

عاشقم من عاشقم باش تا که ما بشـیم تو گـرما

باز سحر شد و دل من باز دوبــاره بیـــقراره

چاره ای نــداره اما تو رو تو نـــامه مــیذاره  

چه صادقانه پذيرفتم ...

 چه فريبنده آغوشت برايم باز شد ...

 چه ابلهانه با تو خوش بودم ...

 چه كودكانه همه چيزم شدي...

چه زود نيازمندت شدم...

چه حقيرانه تركم كردي...

چه ناجوانمردانه واژه غريب خداحافظي به ميان آمد...

چه بي رحمانه من سوختم ...

ولي هنوزم دوستت دارم غريبه ...

تو تنها ماندی و من رفتـــــم از یـــاد

فلک آمــــــوخت ما را رسـم بـــیــداد

ندانستم که روزی سنگ و فرســنگ

کـند ما را جدا ، فریــــــاد، فریــــــــاد

تکيه به شونه هام نکن، من از تو افتاده ترم، ما که به هم  نميرسيم بسه ديگه بزار برم، کي گفته بود به جرم عشق يه عمري پرپرت کنم، حيف تو نيست کنج قفس چادر غم سرت کنم، من نه قلندرشبم نه قهرمان قصه ها، نه برده اي حلقه به گوش نه ناجي فرشته ها، من عاشقم همين و بس غصه نداره بي کسيم، قشنگيه قسمت ماست، که ما به هم نمي رسيم؟؟؟